|
Zoals
Narcissus verliefd raakt op zijn weerspiegeling in het water, zo projecteert
Khnopff zich in de sferen of personages van zijn werken. Alle portretten
zijn uiteindelijk slechts geïdealiseerde zelfportretten van de kunstenaar.
De voorstellingen van kinderen roepen een verloren wereld op van
melancholische herinnering, in het oeuvre van de kunstenaar weer tot leven
gewekt.
In
bedekte termen openbaart hij ons zijn geheime wereld en voert hij in
zichzelf gekeerde, door hun dromen verzwolgen personages op, zoals ook de
tekening Avec Grégoire Le Roy.
Mon coeur pleure
d'autrefois
(1889) suggereert.
Evenals
Narcissus drukt een jonge vrouw haar lippen op een wateroppervlak of een
spiegel, die in een halftint een ver verleden oproept.
Vanaf 1889 is de spiegel een vast
onderdeel van Khnopffs plastisch vocabularium. Naargelang het werk is hij
het zinnebeeld van Narcissus, het instrument voor de terugkeer naar zichzelf
of een middel tot vervreemding van de werkelijkheid die invers als beeld
verschijnt.
Ook buiten zijn oeuvre neemt
Fernand Khnopff een narcistische houding aan. Hij verpersoonlijkt de
perfecte "dandy" van de late 19e eeuw, de uiterst elegante en bij voorkeur
aristocratische man, bovenmatig geraffineerd en geblaseerd. Aldus creëert
hij voor zichzelf een personage, dat net als Narcissus een geïdealiseerd
beeld van zijn persoon uitstraalt.
C.A. |
NL
