De enkele landschappen die Khnopff realiseerde, zijn eerder gekozen om hun
emotionele lading dan om hun schilderkunstige betekenis. Steeds weer zijn
het plaatsen uit zijn kindertijd. Zo is Fosset een Ardens dorp, waar zijn
familie een landhuis bezat.
Boven het "vulgaire" heden verkiest Khnopff de wereld der herinnering, die
hij als een poëtische synthese van de werkelijkheid aanziet. Net als vele
andere symbolisten heeft hij een nostalgische gemoedsgesteldheid, die hem
tot de schilder van de verinnerlijking maakt.
Zijn
landschappen zijn onaards, zijn huizen onstoffelijk, er is niets dat nog
beweegt, geen wind die de bomen beroert ... Het leven is afwezig.
C.A.
|
NL
